Bij deze drukken wij onze diepe verontwaardiging uit. Uw initiatief om
de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog bij het ‘indië-nederland’
monument te herdenken is ronduit schaamteloos. nederlands-indië Was geen
land, maar een bezetting!
Iedere poging om de herdenking van het racistische nederlandse
‘koloniale’ bezettingssysteem te ‘dekolonialiseren’ en ‘inclusief’ te
maken zien wij als een ernstige vorm van manipulatie en witwassing.
U houdt de herdenking op 16 augustus, exact één dag voor de dag dat
Indonesia elk jaar haar onafhankelijkheid van de racistische nederlandse
‘koloniale’ bezetting en zijn handlangers herdenkt. Wij beschouwen de
acties van uw stichting als een grove belediging richting de
slachtoffers en hun nazaten in Indonesia.
Yayasan Komite Utang Kehormatan belanda komt op voor de slachtoffers van
nederlands ‘koloniaal’ geweld. Het is schaamteloos en schijnheilig om de
racistische ‘indische’ verraders – ‘indisch’ made in holland – en hun
collaborateurs als neutrale gesneuvelden te herdenken. Zij hebben
geprofiteerd van de nederlandse bezetting van Indonesia en waren
institutioneel verbonden aan nederlandse witte suprematie en het herstel
daarvan na de onafhankelijkheid van Indonesia op 17 augustus 1945.
Uw organisatie stelt dat er een ‘gedeelde’ geschiedenis is. Vanuit
radicaal antiautoritair en antikoloniaal perspectief verzetten wij ons
tegen die gedachte. De term ‘gedeeld’ suggereert een valse
gelijkwaardigheid, terwijl er in werkelijkheid sprake was van europese
en indo-europese agressors, geholpen door lokale collaborateurs, en een
bezette samenleving. Relaties waren gebaseerd op racistische hiërarchie
(apartheid), exploitatie en geweld, niet op wederkerigheid.
Wanneer de Israelische bezetting ten einde komt, herdenkt u dan naast
Palestijnse slachtoffers ook de voormalige Israelische burgers? Is het
leed van de oorspronkelijke volkeren van Zuid-Afrika, die geleden hebben
onder het apartheidsregime, gelijk aan dat van de witte Afrikaners die
hen onderdrukten?
Nazaten van ‘indische’ verraders, zoals uw bestuurslid dhr. Benjamin
Caton, zijn in nederland omdat hun directe voorouders racisten waren die
loyaal bleven aan de ‘koloniale’ bezetter. Na de onafhankelijkheid
wensten zij niet gelijkwaardig te worden met de lokale bevolkingsgroepen
die zij voorheen gewelddadig onderdrukten, exploiteerden en
discrimineerden. Zij verkozen ‘koloniaal’ nederland boven een
gelijkwaardige samenleving onder de antikoloniale, nationale Indonesia
identiteit.
Wij constateren dat de heer Caton racistische ‘koloniale’ narratieven in
stand houdt en verspreid, zoals in het artikel bij Omroep Zwart op 15
augustus 2025. Hij spreekt voor Molukkers made in holland en Papua
nederlanders die hebben gecollaboreerd met de bezetter, niet voor de
mensen in Indonesia. Daarom wonen zij in nederland, terwijl de mensen in
de regio’s Maluku en Papua in meerderheid voor Indonesia kozen en nog
steeds kiezen.
Op 17 augustus werd de onafhankelijkheid uitgeroepen over de gehele
archipel, nadat japan capituleerde; van Sabang Sumatera tot Merauke
Irian Barat (nu provincie Papua). Ook in Papua werd kort daarna, op 31
augustus 1945, het rood wit gehesen door de lokale bevolking,
bijvoorbeeld door Frans Kaisiepo en Silas Papare. De Provincie Maluku
bracht vele en bekende strijders voort die reeds voor 1945 bij hebben
gedragen aan de totstandkoming van één Indonesia, zoals dr. Johannes
Leimena (uit Ambon, vertrouweling van Sukarno) en Johannes Latuharhary
(eerste gouverneur Provincie Maluku in 1945).
Voor Papua waren onder andere Abner Ohee, Aitai Karubaba en Orpa Pallo
betrokken bij de Jeugdgelofte van 1928, die de oprichting van één natie,
één volk en één taal markeerde. Jeugdorganisaties uit de verschillende
regio’s stonden aan de basis, zoals Jong Ambon en Partai Indonesia
Merdeka Ambon. Ramses Ohee was betrokken bij Pepera, de volkstelling in
1969 om Papua te herenigen met de rest van Indonesia, nadat nederland
Papua had herbezet na 1945. Video’s over deze geschiedenis, verteld door
orang asli Papua in Indonesia, vindt u op ons instagram account:
kukb_ind.
De onafhankelijkheid is dus niet slechts door Sukarno en Hatta
geproclameerd. Daaraan vooraf ging een lange strijd, planning en
organisatie om de volkeren van de archipel te verenigen onder één
nationale identiteit voor één onafhankelijk Indonesia. Statements van de
heer Caton dat Papua en Maluku ‘nooit vrijwillig deel zijn gaan
uitmaken’ van Indonesia zijn historisch en feitelijk incorrect. De
Republik Maluku Selatan werd namelijk niet gedragen door de lokale
bevolking, maar was een coup door collaborateurs, ambtenaren en
voormalige KNIL huurlingen gesteund door nederland. Stelt u zich voor,
NSB’ers claimen na 1945 een nederlandse provincie terwijl zij gesteudn
worden door duitsland.
Papua is Indonesia sinds 17 augustus 1945, wie is nederland dan om
onafhankelijkheid te beloven in de jaren 1950? Papua nationalisme en de
beweging voor een vrij Papua zijn gecrëeerd door nederland en later
gefinancierd door CIA, om een verenigd Indonesia te breken en een
contra-revolutie te ontketenen tegen het opkomend communisme in
Indonesia. Dit kun u terugvinden in de memoires en interviews van
Nicolaas Jouwe, belangrijkste Papua leider en ontwerper van de
Morgenstervlag.
Wij eisen dat de heer Caton stopt met het toe-eigenen van Indonesia en
het verspreiden van misinformatie. Hij is geen Indonesia diaspora. Zijn
directe voorouders waren nederlandse staatsburgers die Indonesia
verraadden door voor nederland te kiezen, dus is hij nederlandse
diaspora. Dit gegeven maakt het zeer kwalijk dat hij spreekt voor de
mensen in Indonesia. Dat moet stoppen.
Uw herdenking houdt ‘koloniale’ machtsstructuren in stand, waarbij
Indonesia diaspora, waaronder de nazaten van ‘contractarbeiders’ die van
Jawa naar Suriname verscheept zijn, wordt verleid om als ‘antek asing’
te collaboreren in dienst van de witwaspraktijken van nazaten van
‘indische’ verraders. Wanneer u over ‘dekoloniaal’ spreekt, begint u
eerst met een diepgaande reflectie op de geschiedenis en het verwerpen
van dergelijke ‘indische’ streken. Wij zijn van mening dat er niet enkel
over intergenerationeel trauma gesproken moet worden, maar vooral ook
over intergenerationeel daderschap.
In geen enkel geval zullen wij aan uw herdenking deelnemen. Op 17
augustus zullen wij daarentegen de slachtoffers en de gevallenen van de
antikoloniale strijd voor vrijheid en onafhankelijkheid van Indonesia
herdenken.
Jeffry Pondaag
Voorzitter Oprichter
Yayasan Komite Utang Kehormatan belanda