Geachte redactie Omroep Max,
Ik schrijf u vanuit Indonesia naar aanleiding van uw programma “Twee kanten één geschiedenis” in het kader van de aankomst van KNIL Molukkers in Nederland 75 jaar geleden https://www.maxvandaag.nl/sessies/themas/media-cultuur/twee-kanten-van-een-gesschiedenis/.
In de beginperiode van Omroep Max maakte directeur Jan Slagter een uitzending over “Indische” Nederlanders, inclusief doneeractie. Geportretteerden worden voorgesteld als vergeten Nederlanders. Hier begint de geschiedvervalsing bij Omroep Max.
Een man in Surabaya, met in zijn huis foto’s van uw koninkrijk, wordt voorgesteld als (Indische) Nederlander, echter is de persoon feitelijk gezien Indonesisch staatsburger, omdat Nederland hem niet erkent. Op uw website wordt gesteld dat Indonesia pas in 1949 onafhankelijk werd, ook dat is niet waar. De Japanse invasie maakte namelijk in maart 1942 een einde aan de Nederlandse bezetting, zoals u ook het eind van de Duitse bezetting kent. Indonesia is geen bezit van Nederland. De zogenaamde juridische “Indische” identiteit, die de toplaag vormde van een geracialiseerd drielaags apartheidsystem, hield op te bestaan. Op 17 augustus 1945 roepen Sukarno en Hatta de onafhankelijkheid uit. 1949 Is het jaar waarin Indonesia Nederland dwong om een eind te maken aan de illegale, gewelddadige herbezetting.
Kinderen die voortkwamen uit een Nederlandse man en een Indonesische moeder hadden voor de Japanse bezetting de juridische “Indische” status of “indo” identiteit, mits zij werden erkend door hun witte vader. Na maart 1942 behoorden zij tot de Indonesische bevolkingsgroep. Zij hadden geen privileges meer over de Indonesische bevolking, omdat zij ook (deels) Aziaten waren. Toen de Indonesische onafhankelijkheid werd uitgeroepen hadden zij de keuze om te kiezen voor het Nederlanderschap, mits Nederland ze erkende, of het Indonesisch staatsburgerschap.
Het aannemen van de antikoloniale Indonesische identiteit was voor velen een bewuste keuze om gelijken te worden – ongeacht religie, etnische wortels en huidskleur – met de Indonesische bevolking die zij voorheen onderdrukten. Om een eind te maken aan verdeel en heers gebasseerd op racisme. Bijvoorbeeld Ernest Douwes Dekker (1879 – 1950), die wierp de racistische koloniale identiteit van “Indische Nederlander” van zich af.
Degenen die geen Indonesisch staatsburger wilden zijn en erkend werden als Nederlander kozen er voor om naar Nederland te vertrekken. De geportretteerde Surabayaan werd niet erkend door Nederland. Daardoor werd hem automatisch het Indonesisch staatsburgerschap verleend. Hem bestempelen als “achtergebleven” of “vergeten” Nederlander klopt dus niet.
Directeur Jan Slagter maakt een opmerking waarom de Indonesische regering de man niet onderhoudt, terwijl het de Nederlandse regering is die hem niet als gelijke beschouwd en heeft verstoten. Nederland heeft Indonesia in armoede gestort na eeuwenlange roof en onderdrukking. Nederland heeft Indonesia gedwongen om de volledige staatsschuld van de bezetting over te nemen en af te betalen. Dat is waar deze man en miljoenen Indonesiërs slachtoffer van zijn.
De inzamelingsactie van Omroep Max getuigt van koloniale discriminatie; Indonesiërs zoals deze man met Nederlandse voorouders wel financieel steunen, maar Indonesiërs zonder niet. Laat staan dat Nederland ooit herstelbetalingen heeft betaald aan het Indonesische volk, terwijl de Duitsers dat wel moesten doen na de bezetting van uw land en West-Europa.
Nu maakt u een uitzending over KNIL Molukkers en hun nazaten. Over welke Molukkers heeft u het? KNIL Molukkers waren Indonesische huurlingen die in naam van uw koningshuis hun eigen broeders en zuster hebben onderdrukt, vermoord, gefolterd, verkracht, geëxecuteerd, afgeslacht. Feitelijk gezien waren zij sinds 17 augustus 1945 Indonesiër. Dat wordt o.a. bevestigd in de RVU documentaire “De kampong staat in brand” van Michel Kapteijns. Het is het belangrijk dat uw publiek de waarheid leert, hoe pijnlijk die kan zijn voor Molukse Made in Holland. Belangrijker nog, het is onrespectvol naar de door KNIL Molukkers gemaakte slachtoffers in Indonesia, hun nazaten en het Indonesische volk dat succesvol haar ketenen verbrak (ook in Maluku) en dat het narratief in Nederland nog steeds draait om daders en handlangers van de Nederlandse bezetting. Dat is eenzijdig en geschiedvervalsing.
De KNIL Molukkers in Nederland zijn daar omdat zij vrijwillig kozen om Nederlandse witte suprematie te herstellen en te verdedigen in Indonesia. Terwijl ook zij reeds onafhankelijk waren, veraadden zij hun eigen broeders en zusters. KNIL huurlingen stonden zowel bij de Indonesische bevolking als mede onder Nederlandse militairen van het Koninklijk Leger (KL) bekend als de meest gewelddadige en meest brute oorlogscriminelen (Military Spectator). Pro Nederlandse Molukkers waren zelfs oververtegenwoordigd in moordcommando’s (Historiek). Bewijs hiervoor is niet alleen vastgelegd in geheugens, maar ook in foto’s en dodenlijsten waarin namen van Molukse oorlogsmisdadigers staan genoteerd (NIOD). In documentaires zoals “Onze Jongens op Java” uit 2019 van historicus Coen Verbraak wordt dit door een geÏnterviewde bevestigd. De gewelddadige rol van KNIL Molukkers is tevens opgetekend in “De brandende kampongs van generaal Spoor” door Remy Limpach, 2016.
Ik herinner u aan het bloedbad door KNIL huurlingen in Rawagede en de slachtpartijen in Zuid Sulawesi, uitgevoerd o.a. door KNIL Molukkers, onder leiding van oorlogsmisdadiger en KNIL kapitein Raymond Westerling. Daarbij zijn duizenden Indonesiërs vermoord, waaronder kinderen. De Westerling Molukkers waren betrokken bij een staatsgreep in 1950, waarbij in Bandung nietsvermoedende Indonesiërs op straat zijn neergemaaid. Ook in Maluku hebben KNIL-Molukkers hun eigen mensen onderdrukt en geëxecuteerd, zoals in Ambon, Seram en andere eilanden. Ex-KNIL Molukkers, die zich identificeerden met de separatistenbeweging Republik Maluku Selatan (RMS), hebben bijvoorbeeld meer dan 700 mensen van de Latu gemeenschap afgeslacht, omdat zij voor de Republik Indonesia kozen.
KNIL Molukkers waren collaborateurs die hun eigen mensen hebben verraden, zoals u ook NSB’ers en SS-vrijwilligers kent, met als doel bezetting, onderwerping, herkolonisatie voor een vreemde mogendheid, in ruil voor de illusie van privileges, die zij uiteindelijk niet verkregen. Het binnenvallen van een soeverein land en het ondersteunen van een bezettingsmacht is een misdaad. De VN veroordeelt kolonialisme expliciet als een schending van de mensenrechten.
KNIL Molukkers zijn in Nederland, omdat zij de Indonesische nationale identiteit afwezen, terwijl ze ook na het vertrek van Nederland de keuze hadden om hun Indonesische nationaliteit wel te behouden, ongeacht hun verraad. Daartegenover stonden KNIL Molukkers die daar wel voor kozen, zowel voor als na 17 augustus 1945. Velen verlieten het KNIL en sloten zich aan bij de guerrilla strijd tegen de Nederlandse en Geallieerde bezetting, ter verdediging van hun thuisland en de onafhankelijkheid van 70 miljoen Indonesiërs, waartoe ook Maluku behoort.
De Indonesische Revolusi kent vele helden met wortels in Maluku zoals Luitenant Komarudin (startte als commandant van Brigasde X het Grote Offensief tegen de Nederlanders in Jogja in 1949), Kapitein Pelupessy (Divisi Siliwangi), Kapitein Joost Muskita (heeft RMS separatisme neergeslagen), Bataljon Pattimura (Indonesische troepen van Maluku), Karel Sadsuituban (strijder tijdens de bevrijding van Irian/West Papua, 1961 – ’62 ), honderden matrozen en zeelieden van Maluku sloten zich aan bij de Slag om Surabaya, Sultan Zainal Abidin Syah (Sultan van Tidore en Irian/Papua, eerste gouverneur van West Papua), enz.
Ook voor 1945 hebben Maluku mensen een grote rol gespeeld in de totstandkoming van de onafhankelijke Republik Indonesia. Bijvoorbeeld Dr. Leimena (langszittende minister onder Sukarno), Johannes Latuharhary (medeschrijver van de Indonesische 1945 Constitutie en eerste Gouverneur van Provinsi Maluku), Wim Reawaru (geëxecuteerd door KNIL Molukkers), A.J. Patti & E.U. Pupella (oprichters Partai Indonesia Merdeka Ambon in Maluku), Abdoel Moethalib Sangadji (pionier Indonesische Onafhankelijkheid), enz.
Ik stuur u deze mail niet om Molukkers in Nederland te beledigen of om met de vinger te wijzen. Het gaat mij erom dat het Nederlandse volk recht heeft op de waarheid en bewust wordt van genoemde historische feiten, die een ander verhaal vertellen dan het gangbare koloniale narratief. U als medium heeft de taak om uw publiek waarheidsgetrouw te informeren, onafhankelijk en integer, zoals zuivere journalistiek hoort te zijn. Ik ga ervan uit dat u na het lezen van mijn mail begrijpt dat dit tot op heden niet het geval is. Ter vergelijking ga ik ervan uit dat u het ook ongepast vindt om uitgebreid stil te staan met een driedelige documentaireserie ter ere van de thuiskomst van NSB’ers en SS-vrijwilligers zonder dat de kijker weet over hun oorlogsmisdaden en verraad. Dat zou een belediging zijn voor hun Joodse, en andere slachtoffers en de landen die zich hebben bevrijd van nazisme. In dit geval gaat het om kolonialisme.
Ik verwacht van u dat u de kennis die ik met u deel gebruikt om de waarheid te verdedigen. Bijgesloten zijn foto’s van de gruweldaden van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger, waartoe KNIL Molukkers behoorden.
Met vriendelijke groeten,
Yayasan Komite Utang Kehormatan Belanda